GAMIT ang kanyang posisyon sa Senado, tila humawak ng pampulitikang granada si Senator Imee Marcos laban sa sarili niyang kapatid. Mas kahawig ito ng isang ligaw na paratang kaysa seryosong babala tungkol sa umano’y “No-el” o walang halalan sa 2028.
Sa kabila ng kanyang kontrobersyal na presentasyon at mga alegasyon ng lihim na operasyong pulitikal, wala namang ebidensya na may ganitong plano. Maging ang Commission on Elections ay tahasang pinabulaanan ang tsismis na ikinalat pa sa mismong Senado.
Hindi na bago ang ganitong pagganap. Noon pa man, kilala si Imee sa paghubog ng sariling imahe. Ngunit ang pagganap bilang whistle-blower sa Kongreso ay tila hindi kapani-paniwala sa mata ng publiko.
Siyempre, papalakpakan ito ng kampo ng Duterte bilang patunay ng kanyang tapang laban sa administrasyon ng kapatid. Ngunit para sa marami, ito’y tila masamang pag-arte na sinasabayan ng panatikong paniniwala na binabalewala ang mga isyu ng nakaraan — korapsyon, EJK, at abuso ng kapangyarihan.
Ang higit na nakalulungkot, ang entablado ng paulit-ulit na dramang ito ay ang Senado mismo.
Sa isang pagkakataon, nasabi ni Pangulong Bongbong Marcos ang saloobin ng marami: pinapanood niya ang Senado “nang may panghihilakbot.” Ang salitang iyon ang akma — hindi dahil sa isang sabwatan upang kanselahin ang halalan, kundi dahil ang kapulungang dapat ay mahinahon at mapanuri ay nagiging pugad ng mga teoryang sabwatan at dramang pulitikal.
Sa wakas, nagsalita si Pangulong Bongbong Marcos laban sa kanyang kapatid at tahasang tinawag ang mga alegasyon nito bilang fake news. Kung may nagpakalat man ng ganitong maling impormasyon sa kanya, may dapat managot.
Matagal nang may lamat ang magkapatid — mula sa kanilang hindi pagkakasundo sa Maharlika Fund, mga polisiya sa kalakalan, at mahahalagang appointment. Nang tuluyan siyang kumalas sa kampo ng kapatid at lumapit kay Vice President Sara Duterte, lalong tumindi ang hidwaan. Umabot pa sa lantad na pagpapahiya niya sa kanyang “nakababatang kapatid.”
Ngunit tanong: bahagi lamang ba ito ng isang mas malawak na estratehiya? O isang pagtatangkang tiyakin ang kaligtasan ng dinastiyang Marcos lampas 2028?
Anoman ang sagot, ang kahihiyan ay hindi lamang para sa kanila kundi pati sa mga institusyong kanilang kinakatawan. Ang Senado ay tila nagiging isang mababaw na palabas na pinopondohan ng buwis ng mamamayan.
Samantala, si Bongbong ay tila kuntentong gampanan ang papel ng “mas mahinahong Marcos” — itinatama ang maling impormasyon habang pinoprotektahan ang kapatid at ang kanilang pangalan.
Sa huli, ang ingay tungkol sa No-el o no election ay hindi tunay na banta kundi isang artipisyal na kontrobersiya upang maghasik ng pangamba at manatiling sentro ng usapan ang uring pulitikal. Sa 2028, makikita ng mga Pilipino ang dramang ito sa tunay nitong anyo — at sana’y maging mas matalino sa kanilang pagpili.
* * *
SHORT BURSTS. Para sa mga komento o reaksyon, mag-email sa [email protected] o mag-post sa @Side_View sa X app (dating Twitter).
