KAPAG pinag-uusapan ang dagdag-pasahe, parang laging may dalawang panig na kailangang pumili ng panalo at talo. Kapag napagbigyan ang mga tsuper, sasakit ang bulsa ng mga pasahero. Kapag hindi naman, sino ang sasalo sa patuloy na pagtaas ng presyo ng diesel at iba pang gastusin sa operasyon?
Hindi rin naman masisisi ang LTFRB (Land Transportation Franchising and Regulatory Board) kung bakit maingat itong timbangin ang mga petisyon. Ang dagdag-pasahe ay hindi lang usapin ng ilang pisong idadagdag sa jeep o UV Express. Maaari itong magbunga ng panibagong pagtaas ng presyo ng mga bilihin at serbisyo. Ngunit hanggang kailan rin ba dapat magtiis ang mga tsuper na halos hindi na magkasya ang kinikita sa maghapong pamamasada?
Kaya interesante ang opsyon na palawakin ang fuel subsidy. Kung totoong mapapataas ito at magiging sapat ang ayuda ng pamahalaan, baka hindi na muna kailangan ang fare hike. Pero sapat nga ba ang subsidiya kung patuloy ding tumataas ang presyo ng langis? At gaano katagal kayang tustusan ito ng gobyerno?
May punto rin ang Lawyers for Commuters Safety and Protection sa pagsasabing maaari nilang tanggapin ang makatwiran at pansamantalang dagdag-pasahe kung kinakailangan. Ang tanong ay, paano malalaman kung sapat na ang subsidiya at kailan dapat sabihin na hindi na ito uubra?
Marahil ang tunay na hamon ay hindi kung tataas o hindi tataas ang pasahe. Baka ang mas mahalagang tanong ay kung bakit sa bawat paggalaw ng presyo ng langis, lagi na lang itong nauuwi sa parehong debate. Wala pa bang mas matatag na sistemang kayang sumalo sa transportasyon nang hindi agad ipinapasa ang bigat sa tsuper o sa pasahero?
Sa huli, baka hindi “dagdag-pasahe” ang pinakamalaking isyu. Baka ang tunay na usapin ay kung hanggang kailan mananatiling pansamantala ang mga solusyong paulit-ulit na lamang nating binabalikan.
