NOONG 2012, naglabas ang Department of Education ng Order No. 40, ang Child Protection Policy, upang matiyak na mapoprotektahan ang mga batang nag-aaral laban sa pang-aabuso.
Maganda ang layunin, walang duda. Pero maraming guro ngayon ang nagsasabi na may hindi sinasadyang naging epekto ang polisiya: unti-unti nitong inalis sa kanila ang karaniwang awtoridad na disiplinahin, itama at hubugin ang mga batang ipinagkatiwala sa kanilang pangangalaga.
Ang pagsaway, pagkumpiska ng cellphone, o pagpapupunta sa likod ng silid sa isang estudyanteng nanggugulo ay maaaring hindi na simpleng classroom management. Maaari itong mauwi sa reklamo — at kung minsan, maging sa paratang na “psychological abuse.”
Nasa klima ngayon ng pangamba ang mga guro, laging nag-iingat sa posibleng pagbatikos o reklamo ng mga magulang. Marami tuloy ang tuluyang umiiwas nang makialam sa maling asal ng mga bata. Gaya ng binigyang-diin ng Teachers’ Dignity Coalition, hindi ito kawalan ng malasakit. Ito ay pag-iingat sa sarili.
Pero tiyak na hindi ito ang layunin ng Convention on the Rights of the Child.
Itinatag ang UNCRC upang protektahan ang mga bata laban sa tunay na pang-aabuso at pagsasamantala. Pangkalahatan ang mga prinsipyong dala nito. Ngunit ang pagpapatupad nito ay hindi dapat mangahulugan ng pagbura sa lehitimong awtoridad ng mga nakatatandang may pananagutang gumabay sa mga bata.
At sa Pilipinas, malalim ang ugat ng ganitong awtoridad sa ating kultura.
Tinatawag natin ang mga guro na “ikalawang magulang” — hindi lamang bilang termino ng pagmamahal, kundi pagkilala na katuwang sila ng pamilya sa pagpapalaki ng mga bata. Sa tahanan, simbahan, komunidad at paaralan, tinuturuan ang mga batang Pilipino na ang paggalang sa awtoridad ay bahagi ng kanilang paglaki.
Mahalaga ang ganitong kasunduang panlipunan.
Ngayon, inaasahang hahawak ang mga guro ng klase na may 40, kung minsan ay 60 estudyante, habang sabay na gumaganap bilang tutor, counselor at tagapamayapa. Kulang ang guidance counselors, siksikan ang mga silid-aralan, ngunit inaasahang magdidisiplina ang mga guro nang hindi nalalagay sa panganib ang kanilang trabaho o karera.
Kaya nararapat seryosong pagtuunan ng pansin ang mga panukalang gaya ng Student Discipline and Teacher Protection Act.
Walang humihiling na ibalik ang corporal punishment. Dapat manatiling sarado ang pintuang iyon. Ang kailangan ng mga guro ay proteksyon kapag kumikilos sila nang may mabuting hangarin: malinaw na mga alituntunin sa disiplina, tulong legal at pagiging kumpidensyal sa mga imbestigasyon upang ang isang reklamo ay hindi agad maging banta sa kanilang karera.
Hindi magkalaban ang proteksyon sa bata at proteksyon sa guro. Kailangang protektahan ang mga bata laban sa mapang-abusong matatanda — ngunit kailangan din nila ng mga responsableng nakatatandang may tapang at awtoridad na itama sila.
Hindi natin kailangang turuan ng Kanluran kung paano magpalaki ng disiplinado at matatag na mga bata.
Marahil ang kailangan natin ngayon ay muling magtiwala sa sarili nating kultura — at ibalik ang mga “ikalawang magulang” sa ating mga paaralan.
* * *
SHORT BURSTS. Para sa mga komento o reaksyon, mag-email sa [email protected] o mag-post sa @Side_View sa X app (dating Twitter).
