ILANG taon nang ipinapangako ang modernisasyon ng transportasyon—mga tren, subway, at kung ano-ano pang “game-changing” projects. Pero sa kabila ng bilyon-bilyong pondong inilalagak, bakit tila hindi maramdaman ng karaniwang Pilipino ang ginhawa?
Isang halimbawa: ang Metro Manila Subway. Ipinangakong solusyon sa matinding trapik. Ipinakita bilang simbolo ng progreso. Pero habang patuloy ang konstruksyon, patuloy din ang paghihirap ng commuters sa kasalukuyan.
Masikip na tren. Mahahabang pila. Kulang na masasakyan.
Habang ipinapakita ang mga blueprint ng kinabukasan, ang realidad ngayon ay nananatiling magulo.
Hindi naman tutol ang publiko sa mga proyektong pangmatagalan. Kailangan ang mga ito. Pero ang tanong: bakit tila napapabayaan ang agarang solusyon?
Nasaan ang maayos na traffic management habang may construction? Nasaan ang sapat na alternatibong transport para sa mga apektadong ruta? Nasaan ang koordinasyon ng Department of Transportation at Metropolitan Manila Development Authority para hindi lalong lumala ang sitwasyon?
Hindi sapat ang “tiisin muna.” Hindi sapat ang pangakong “giginhawa rin.” Dahil habang hinihintay ang kinabukasan, kasalukuyang buhay ang sinasakripisyo.
Ang tunay na pamamahala ay hindi lang marunong magplano para bukas—kundi marunong umaksyon para ngayon.
Kung may bilyon para sa malalaking proyekto, dapat may sapat ding malasakit para sa pang-araw-araw na hirap ng mamamayan.
Dahil sa huli, hindi blueprint ang sumasakay sa tren. Hindi plano ang pumipila sa bus. Kundi tao—na patuloy naghihintay ng ginhawa na matagal nang ipinangako.
