HIGIT na malaki ang kasalukuyang tunggalian para sa pamumuno sa Senado kaysa sa mga personalidad na sangkot dito.
Mas malaki ito kaysa sa mga titulo. Mas malaki kaysa sa mga tunggaliang pampulitika. At mas malaki pa kaysa Impeachment trial proceedings na kasalukuyang nangingibabaw sa pambansang usapan.
Ang tunay na laban ay tungkol sa pagkontrol sa nag-iisang pambansang institusyon na mayroon pa ring kapangyarihang konstitusyonal upang magsilbing hadlang sa pagitan ng konsentradong kapangyarihang pampulitika at ng sambayanang Pilipino.
Para sa maraming tagamasid, ang agarang pagkilala sa pangkat na pinamumunuan ni Sen. Sherwin Gatchalian ng mga kaalyado ng administrasyon ay nagbunsod ng mga tanong na hindi pa lubos na nasasagot.
Bakit minamadali? Bakit pinipilit na gawing lehitimo ang isang pinagtatalunang kaayusang pampulitika bago pa ganap na maresolba ang mga usaping konstitusyonal at procedural na nakapalibot dito?
Bakit tila napakahalaga ng kontrol sa Senado sa partikular na yugtong ito ng kasaysayan ng Pilipinas?
Sa pulitika, ang bilang ang batayan ng kapangyarihan. Ang alitan na ito ay hindi lang tungkol sa uupo—kundi sa kung ano ang kanyang mapagpapasyahan.
Sa gitna ng mga usapin tulad ng Impeachment sa Bise Presidente at pananagutan ng pamahalaan, bawat boto, senador, at desisyon ay mahalaga.
Ang panganib ay hindi sa pagkakaroon ng alyansa, kundi kapag ang katapatan sa pangkat ay inuuna kaysa sa tungkulin sa Saligang Batas. Kapag nangyari ito, ang Senado ay magiging bahagi na lamang ng kapangyarihan sa halip na pananggalang dito.
Nagbabala ang mga kritiko: ang pagkontrol sa Senado ay maaaring magbukas ng daan sa pagbabago ng Saligang Batas nang walang tunay na pagsang-ayon ng bayan.
Ang Saligang Batas ay hindi basta batas—ito ang namamahala sa mga gumagawa ng batas.
Kaya ang tunay na isyu: mananatili bang malaya ang Senado o magiging instrumento na lamang ng kasakiman sa kapangyarihan? Humihina ang demokrasya kapag ang mga prinsipyo ay napapalitan ng pansariling interes.
Nakataya hindi lang ang Senado ngayon, kundi kung ano ang mamanahin ng susunod na henerasyon.
Dapat ipangamba ang labis na kapangyarihan at mga institusyong wala nang kalayaang tumutol. Sa huli, kapag ang bilang ay mas mahalaga kaysa sa tungkulin, ang tanong ay: sino pa ang makapipigil sa kapangyarihan?
