LUMALALA ang krisis sa ekonomiya habang patuloy ang pagsirit ng presyo ng langis bunsod ng tensyon sa Gitnang Silangan na kinasasangkutan ng United States, Israel, at Iran. Mas mabigat ang epekto nito sa araw araw na pamumuhay ng mga Pilipino. Gayunman, higit na nakakabahala ang tila kawalan ng malinaw at matatag na liderato mula kay Ferdinand Marcos Jr..
Panahong kailangan ng taumbayan ang presensya ng kanilang Pangulo, kapansin pansin ang kakulangan ng direktang pakikipag-ugnayan at konkretong direksyon. Nasaan ang Pangulo habang sumisirit ang presyo ng diesel at gasolina? Nasaan ang agarang hakbang upang maibsan ang pasanin ng mamamayan? Ang katahimikan at kakulangan sa malinaw na plano ay nagdudulot ng pangamba at kawalan ng tiwala.
Sa halip na pangmatagalang solusyon, nananatiling ayuda ang pangunahing tugon ng pamahalaan. Hindi ito sapat upang tugunan ang ugat ng problema. Isa lamang itong pansamantalang lunas na hindi nagtataguyod ng tunay na pagbangon. Unti-unti nitong ginagawang palaasa ang mamamayan sa halip na palakasin ang kanilang kakayahan na tumayo sa sariling paa.
Malubha rin ang suliranin sa implementasyon ng ayuda. Maraming dapat makinabang ang hindi nakakatanggap, habang ang ilan ay nagiging biktima ng katiwalian. May mga ulat na ang pondo ay napupunta sa bulsa ng iilan. Hindi ito naiiba sa mga kontrobersya sa flood control projects kung saan bilyong piso ang nailaan ngunit patuloy pa rin ang pagbaha sa mga komunidad. Ipinapakita lamang nito ang malalim na problema sa pamamahala at pananagutan.
Ang tunay na lider ay nararamdaman sa oras ng krisis. Hindi siya nagtatago kundi humaharap at kumikilos nang may tapang at malinaw na direksyon. Kung magpapatuloy ang ganitong uri ng pamumuno, ang pinakamabigat na pasanin ay mananatiling pasan ng karaniwang Pilipino. Ang krisis na ito ay hindi lamang usapin ng ekonomiya kundi sukatan ng kakayahan ng liderato na maglingkod nang tapat at epektibo. Sa kasalukuyan, nananatiling malaking tanong kung natutugunan ba ito ng pamahalaan.
