SIMULA Pebrero 1, dapat nang maghanda ang mga motorista sa isang mahirap ngunit hindi maiiwasang reyalidad: bahagya at ganap na pagsasara ng mga lane tuwing gabi sa EDSA malapit sa North Avenue at West Avenue sa Quezon City, habang pumapasok ang konstruksyon ng MRT-7 sa isa sa pinaka-‘demanding’ nitong yugto. Ang mga pagsasarang ito, na tatagal hanggang Mayo 19 mula alas-10 ng gabi hanggang alas-4 ng umaga, ay makaaapekto sa daloy ng trapiko mula sa hilagang Metro Manila patungong Quezon City at pababa hanggang Pasig, Makati, BGC, at iba pang business districts.
Maging tapat tayo — walang anomang pampalubag-loob na maibibigay sa sitwasyong ito. At tulad ng marami sa inyo na nagmumula sa Valenzuela, Caloocan, Novaliches, Projects 6 at 8, ang nagmamaneho para sa akin ay bumubuntong-hininga nang hindi mapigilan. May sasakit ang ulo, mahahabang oras sa kalsada, abala, at mauubos na pasensya.
Ngunit hindi rin ito isang pabaya o walang-ingat na pagkaabala. Ang pag-iinstall ng malalaking steel box girders para sa isang linya ng tren ay hindi opsyonal, at hindi rin ito maaaring gawin nang ligtas kung walang sapat na espasyo para makagalaw at makapag-operate ang mabibigat na kagamitan.
Dahil kailangang masiguro ang kontrolado at ligtas na sitwasyon sa trapiko, ide-deploy ang Metropolitan Manila Development Authority, mga traffic unit ng Quezon City, at mga marshal mula sa kontratista ng MRT-7. Kailangang buksan ang mga zipper lane. Gayunpaman, may hangganan ang kayang gawin ng mga traffic planner at enforcer. Sa isang punto, ang mga gumagamit ng kalsada — lalo na ang mga may pribadong sasakyan — ay kailangang makipagtulungan: mag-aral ng mga alternatibong ruta, planuhin nang mas maayos ang mga biyahe, at gumawa ng matalino at sinadyang mga adjustment sa susunod na apat na buwan.
Kung gusto nating malampasan ito nang hindi nawawala ang ating katinuan, ang kooperasyon ay hindi mungkahi; ito ay isang pangangailangan.
Dapat ding maging mas maunawain ang mga employer at opisina na direktang maaapektuhan ng literal na sitwasyon sa trapiko. Panahon ito ng pagiging flexible — staggered hours, pansamantalang work-from-home, hybrid arrangements — hindi ng matigas na pagkapit sa mga routine na lalo lamang nagpapalala ng siksikan. Ang pagtulong sa mga empleyado na makapag-adjust ay tumutulong din sa pagluwag ng mga kalsadang nagpapatakbo sa negosyo.
May mga tiyak na magtatanong: Bakit ang mga commuter, manggagawa sa opisina, motorista, at establisimyento ang laging kailangang mag-adjust? Iwasan nating bumalik sa halos wala nang pag-asang usapin ng korapsyon at palpak na pamamahala. Alam na natin ang kwentong iyon. Sa pagkakataong ito, maging proactive tayo.
Ang MRT-7 ay isang tunay na solusyon sa problema ng trapiko sa Metro Manila — at inaasahan ang unang yugto ng operasyon nito sa susunod na taon. Mayroon umanong commitment na gawing operasyonal ang 12 istasyon ng linya, na sasaklaw sa mahahabang rutang kilala sa parusang oras ng biyahe. Sa higit 82% na pagkakumpleto, hindi ito pantasya. Ang apat na buwang pasensya ay maliit na kapalit para sa mga taong ginhawa sa paggalaw.
Marami tayong ikinaiinis sa pamahalaang ito. Huwag nating isama ang MRT-7 sa mga iyon. May tunay akong tiwala sa consortium na pinamumunuan ng San Miguel Corporation na maihatid ang proyekto nang may kalidad at nasa oras. Hayaan itong maging pansamantalang sakripisyo. At nananawagan ako sa mga tagapagtayo ng MRT-7 na patunayan na karapat-dapat ang tiwalang iyon.
* * *
SHORT BURSTS. Para sa mga komento o reaksyon, mag-email sa [email protected] o mag-post sa @Side_View sa X app (dating Twitter).
