HINDI dapat maging bawal na paksa ang political dynasty, lalo na sa mga lalawigang may demokratikong pananaw. May karapatan ang mamamayan na suriin kung paano naipamamahagi ang kapangyarihan at kung tunay na bukas sa lahat ang pagkakataong makapaglingkod sa pamahalaan.
Hindi awtomatikong nangangahulugan ng katiwalian ang pagkakaroon ng magkakamag-anak sa politika. Gayunman, nararapat lamang suriin kung ang konsentrasyon ng mga posisyon sa iilang pamilya ay nakaaapekto sa kompetisyon sa halalan, pananagutan ng mga opisyal at pagkakataon ng ibang kwalipikadong mamamayan.
Sa usapin ng pamamahala sa Aklan, sapat bang pag-usapan lamang ang mga programa at nagawa ng mga opisyal, o kailangan ding masusing siyasatin kung paano umiikot ang kapangyarihang pampulitika?
Ang karapat-dapat na pamumuno ay hindi dapat ibatay sa pangalan o pamilya, kundi sa kakayahan, integridad, patas na pagkakataon at pananagutan sa bayan. Sa usapin ng political dynasty, may panganib na maging pribilehiyo ang apelyido sa halip na tunay na merito ang maging batayan ng pagpili ng mamamayan.
Kung may mga akusasyon ng korapsyon laban sa ilang makapangyarihang pamilya, nararapat lamang na siyasatin ang mga ito at patunayan ang katotohanan. Hindi sapat ang paratang, ngunit hindi rin dapat maging panangga ang impluwensya o kilalang apelyido upang makaiwas sa masusing pagsusuri.
Sa demokrasya, walang pamilya ang dapat awtomatikong pagkaitan ng karapatang tumakbo sa halalan. Gayunman, wala ring pamilya ang dapat magkaroon ng kalamangan sa kapangyarihang hindi nasusuri at nasusukat sa patas na pamantayan.
Sa kabila ng mga pagtatangkang baguhin ang ganitong kalakaran, nananatiling matatag ang impluwensya ng mga dating dinastiya. Mahirap patumbahin ang isang makapangyarihang pangalan kapag nakaugat na ito sa pulitika at nakasanayan na ng mga botante.
Dapat, hindi kung sino ang may pinakamalakas na apelyido ang mahalaga, kundi kung sino ang may malinaw na rekord ng paglilingkod, integridad at pananagutang maipagmamalaki sa taumbayan.
