Sa gitna ng ingay ng nagngangalit na tao at alingawngaw ng mga sigaw na humihingi ng hustisya, may isang pusong tahimik na nadudurog—ang puso ng isang ina.
Siya si Maria, ang ina ni Hesus, na tahimik na sumaksi sa pinakamabigat na yugto ng buhay ng kanyang anak: ang Kanyang pasyon at kamatayan sa krus.
Hindi na bago kay Maria ang misteryo at sakit na kaakibat ng pagiging ina ni Hesus. Mula pa lamang sa kanyang pagsilang, batid na niyang ang batang kanyang karga ay may natatanging misyon. Ngunit walang sinumang ina ang tunay na magiging handa sa pagdurusang makita ang sariling anak na alipustahin, saktan, at ipako sa krus.
Habang si Hesus ay binubugbog at kinukutya, marahil ay bumabalik sa alaala ni Maria ang bawat sandali ng Kanyang pagkabata—ang unang ngiti, ang unang hakbang, ang mga payak na araw sa Nazaret. Ang mga alaalang ito ang nagsisilbing liwanag sa gitna ng napakadilim na oras. Ngunit kasabay nito, ang bawat hampas at sugat na tinatamo ni Hesus ay tila sariling laman ni Maria ang nasasaktan.
Sa landas patungong Kalbaryo, hindi lamang si Hesus ang may pasan na krus. Sa bawat hakbang ng kanyang anak, may katumbas itong bigat sa puso ni Maria. Ang kanyang pananahimik ay hindi kahinaan, kundi isang matinding anyo ng pananampalataya at pagtitiwala sa kalooban ng Diyos. Hindi siya sumigaw, hindi siya lumaban—bagkus, siya’y nanatili. At ang pananatiling iyon ang isa sa pinakamataas na anyo ng pag-ibig.
Sa paanan ng krus, nasaksihan ni Maria ang huling hininga ng kanyang anak. Sa sandaling iyon, tila huminto ang mundo. Ang pag-ibig ng isang ina ay umabot sa sukdulan—isang pag-ibig na handang magparaya, magtiis, at maghandog, kahit pa ang kapalit ay matinding dalamhati.
Ngunit ang kwento ni Maria ay hindi nagtatapos sa dalamhati. Sa kabila ng dilim ng Biyernes Santo, nananatili ang pag-asa ng muling pagkabuhay. Sa kanyang puso, ang sakit ay may kaakibat na pananalig—na ang sakripisyo ng kanyang anak ay hindi walang saysay, kundi isang daan tungo sa kaligtasan ng sangkatauhan.
Ang pananaw ni Maria sa pasyon ni Hesus ay isang paalala ng tahimik ngunit makapangyarihang lakas ng isang ina. Isang lakas na hindi nasusukat sa salita, kundi sa kakayahang magmahal sa kabila ng sakit. Sa kanyang katahimikan, naroroon ang pinakamalalim na anyo ng pananampalataya—isang paniniwala na sa likod ng bawat pagdurusa, may naghihintay na muling pagkabuhay. MND
