Tuwing dumarating ang Biyernes Santo, isa sa mga pinakaaabangang bahagi ng paggunita sa Semana Santa ay ang Pitong Huling Wika—ang pitong pahayag ni Hesukristo habang Siya’y nakapako sa krus.
Para sa marami, ito ay isang tradisyon na pinakikinggan taun-taon. Ngunit higit pa sa mga salitang binibigkas, ang bawat wika ay naglalaman ng malalim na aral na patuloy na may saysay sa ating buhay hanggang sa kasalukuyan.
Ang unang wika, “Ama, patawarin mo sila sapagkat hindi nila alam ang kanilang ginagawa,” ay paalala ng kapatawaran. Sa mundong puno ng hidwaan at sama ng loob, ang kakayahang magpatawad ay isang lakas na hindi madaling makamit. Ngunit dito natin makikita na ang tunay na kapayapaan ay nagsisimula sa pagpapalaya sa sarili mula sa galit.
Sa ikalawang wika, “Ngayon din, isasama kita sa Paraiso,” ipinapakita ang pag-asa. Kahit sa huling sandali ng buhay, may pagkakataon pa ring magbago. Ito ay nagbibigay ng pag-asa sa bawat isa—na anuman ang ating nakaraan, may bukas na naghihintay kung tayo’y magsisisi at magtitiwala.
Ang ikatlong wika, “Babae, narito ang iyong anak… Narito ang iyong ina,” ay sumasalamin sa pagmamahal at pag-aalaga sa kapwa. Ipinapakita nito na kahit sa gitna ng paghihirap, hindi nalilimutan ang responsibilidad at malasakit sa iba, lalo na sa pamilya.
Sa ikaapat na wika, “Diyos ko, Diyos ko, bakit mo ako pinabayaan?” nasasalamin ang damdamin ng pag-iisa at pagdududa. Ito ay nagpapaalala na kahit ang pinakamalalim na pananampalataya ay maaaring makaranas ng pagsubok. Ngunit sa pag-amin ng kahinaan, mas nagiging totoo at malalim ang ating ugnayan sa Diyos.
Ang ikalimang wika, “Ako’y nauuhaw,” ay hindi lamang pisikal na pangangailangan, kundi simbolo rin ng mas malalim na pagkauhaw—sa pag-ibig, katarungan, at kabutihan. Sa ating buhay, ano nga ba ang ating hinahanap at pinanabikan?
Ang ikaanim na wika, “Naganap na,” ay tanda ng katuparan. Ipinapakita nito ang kahalagahan ng pagtupad sa misyon at layunin sa buhay. Sa kabila ng hirap, ang pagkakaroon ng direksyon ay nagbibigay saysay sa ating paglalakbay.
At sa huling wika, “Ama, sa iyong mga kamay ay ipinagkakatiwala ko ang aking espiritu,” matatagpuan ang ganap na pagtitiwala. Ito ang sukdulang pagsuko—hindi bilang tanda ng kahinaan, kundi ng matibay na pananalig.
Sa kabuuan, ang Pitong Huling Wika ay hindi lamang bahagi ng isang relihiyosong seremonya. Ito ay salamin ng ating sariling karanasan bilang tao—pagmamahal, sakit, pag-asa, at pananampalataya. Sa bawat taon na ating pakikinig, nawa’y hindi lamang ito manatiling tradisyon, kundi maging gabay sa ating pang-araw-araw na pamumuhay.
Sapagkat sa mga huling salita ni Kristo, matatagpuan ang mga aral na hindi kailanman kumukupas—mga aral na patuloy na nagbibigay liwanag sa ating landas hanggang ngayon. MND
