HINDI na naman tayo natuto. Sa bawat pagdating ng bagyo, paulit-ulit ang senaryo: paglikas, pagkasira, at pagbangon. Ngunit hanggang kailan tayo magiging biktima ng ating sariling kapabayaan?
Ang bagyong “Uwan,” na inaasahang magiging super typhoon, ay hindi lamang isang babala ng kalikasan, kundi isang panawagan para sa agarang aksyon.
Ipinag-utos na ng DILG ang pre-emptive evacuation. Maganda ito sa papel, ngunit sapat na ba? Ang paglikas ay pansamantalang solusyon lamang. Ang tunay na tanong ay, ano ang ginagawa natin upang maiwasan ang mga sakuna sa hinaharap?
Taon-taon, milyun-milyong piso ang ginagastos sa relief operations. Ngunit gaano karami ang napupunta sa pagpapalakas ng ating imprastraktura, pagtatanim ng mga puno upang maiwasan ang pagguho ng lupa, at paglilinis ng mga kanal upang maiwasan ang pagbaha?
Hindi sapat ang maghintay na lamang sa tulong ng gobyerno. Kailangan nating magsimula sa ating mga sarili. Magtapon ng basura sa tamang lugar, sumunod sa mga batas, at maging responsable sa ating kapaligiran.
Ang MMDA ay nakikiusap sa mga shopping mall na magbigay ng libreng parking. Ito ay isang magandang gesture, ngunit hindi nito masosolusyunan ang problema. Kailangan natin ng mas malalim na pagbabago sa ating sistema. Kailangan natin ng mga pinuno na may paninindigan at hindi lamang nagpapakita sa oras ng sakuna.
Ang bagyong “Uwan” ay isang pagsubok sa ating katatagan. Ngunit hindi tayo dapat maging kampante. Kailangan nating maghanda, hindi lamang para sa bagyo, kundi para sa mga susunod pang hamon.
Ito ay hindi lamang tungkol sa paglikas. Ito ay tungkol sa pagbabago ng ating mga gawi at pagiging responsable sa ating kapaligiran. Ito ay tungkol sa pagpili ng mga pinuno na may malasakit sa bayan at hindi lamang sa kanilang sariling interes.
Ang bagyong “Uwan” ay isang panawagan. Handa ba tayong tumugon?
