HINDI nagkamali ang ilang beteranong marino sa kanilang pangamba sa lumalalang krisis sa langis na dulot ng digmaan sa Gitnang Silangan. Ngunit higit sa panlabas na salik, mas nakababahala ang kakulangan ng pamahalaan sa maagap, matapang, at makabayang pagtugon sa ganitong uri ng krisis na paulit-ulit nang nararanasan ng bansa.
Sa usaping enerhiya, kapansin-pansin ang pagiging aktibo ni Senadora Loren Legarda, habang ang chair ng Senate Committee on Energy na si Senadora Pia Cayetano ay tila nananatiling tahimik. Nagbubukas ito ng seryosong tanong sa direksyon, presensya, at sense of urgency ng pamahalaan sa harap ng tumitinding suliranin.
Makatwiran ang hakbang ni Legarda. Kahit hindi siya ang namumuno sa komite, bilang mambabatas at opinyon leader, tungkulin niyang itulak ang isyu sa pambansang diskurso, lalo na kung ang epekto nito ay direktang dinaranas ng mamamayan sa araw-araw.
Dito mahalagang tingnan ang papel ng Department of Energy sa ilalim ni Secretary Sharon Garin. Umalingawngaw ang kritisismo nang hindi agad siya nakadalo sa isang mahalagang pagdinig sa gitna ng krisis. Ang ganitong pangyayari ay hindi simpleng usapin ng oras, kundi sumasalamin sa kahandaan at pagpapahalaga sa agarang aksyon.
Bagama’t kalaunan ay humarap siya at sinagot ang mga tanong, nananatili ang agam-agam sa kanyang kakayahan. Ang pamumuno sa panahong ito ay hindi lamang teknikal na tungkulin, kundi isang moral at sibikong pananagutan upang tiyakin ang seguridad sa enerhiya ng bansa.
Maaaring igiit na walang krisis sa suplay, ngunit sa realidad ng mga tahanan, malinaw na may krisis sa pasanin. Sa bawat paggalaw ng presyo ng langis, domino ang epekto nito sa pamasahe, presyo ng bilihin, at kabuhayan ng ordinaryong Pilipino.
Sa huli, ang tunay na sukatan ng pamahalaan ay hindi kung gaano kahusay magpaliwanag, kundi kung paano nito pinoprotektahan ang mamamayan. Kapag krisis ang langis, hindi sapat ang paliwanag dahil ang kailangan ng mamamayan ay konkretong aksyon, malinaw na direksyon, at tunay na malasakit sa bayan.
