AAMININ ko ang bagay na ayaw tanggapin ng maraming kritiko tungkol sa ika-5 State of the Nation Address ni Pangulong Bongbong Marcos: maaaring ito na ang pinakamalakas niya sa ngayon. Sinimulan niya ito sa pagtukoy sa “elepante sa Kongreso” — ang “dating Speaker” na kinasuhan sa Ombudsman.
Iginiit ni Marcos na hindi siya Pangulo ng pamilya, kaibigan, o kaalyado lamang, kundi ng buong sambayanang Pilipino — malinaw na patama sa kanyang pinsan na si Romualdez. Para doon, bibigyan ko siya ng mataas na marka.
Ngunit ito ba’y tunay na pananagutan o magagandang pahayag lamang? Noong nakaraan, nangako ang liderato na makukulong ang mga nasa likod ng flood-control scam. Isang taon na ang lumipas — may nakulong na ba?
Nangako rin ang Pangulo ng ginhawa para sa middle class: mas malawak na exemptions, mas mababang buwis, at piling amnestiya. Iyan ang gustong marinig ng mga manggagawa. Ngunit kinabukasan matapos ang SONA, sumalubong ang pagtaas ng presyo ng gasolina — lampas P5 kada litro.
Ang pangakong ginhawa bukas ay kulang sa drayber na nagbabayad nang mas mahal ngayon. Gaano kabilis maipapasa ng Kongreso ang mga panukalang ito? Kakayanin ba ng BIR na ipatupad agad bago mabura ng susunod na taas-presyo ang benepisyo?
Malakas ang palakpakan sa panukalang amyenda sa EPIRA — mula mismo sa mga nagpasa nito. Ngayon, nais nilang alisin ang systems loss charges upang pababain ang singil sa kuryente.
Ngunit gaano ito kabilis maisasabatas? Habang binubuo ang mga amyenda, lalabas ang mahihirap na tanong: Sino ang sasalo sa pagkalugi na dati’y ipinapasa ng mga electric cooperative? Ano ang mangyayari sa mga halos bangkarote na? Babawiin ba ito ng mga distribution utility sa ibang paraan?
Halos dalawampu’t limang taon nang pinapangakuan ang mga Pilipino ng murang kuryente. Matapos ang SONA, nasa Malacañang na ang hamon upang patunayang posible ito.
Sinikap kong huwag manaig ang negatibong pananaw habang pinakikinggan ang SONA, ngunit nanaig ang reyalidad at, sa kasamaang-palad, ang pagdududa sa kakayahan ng administrasyon na tuparin ang mga pangako.
Gayunman, dapat kilalanin kung saan naging matatag ang Pangulo: ang bahagi tungkol sa West Philippine Sea ang kanyang pinakamalakas — isang isyung tuloy-tuloy niyang pinaninindigan.
Kung hindi ito narinig ng China, ito ang buod para kay G. Xi Jinping: “Ang mga Pilipino ay marangal, mabait, at may dignidad. Hindi kami sakim. Hindi kami sinungaling. Kami ay Pilipino — at hindi kami sumusuko.”
Dito nagkakaisa ang sambayanan. Anoman ang pananaw ng Beijing sa mga pangyayari sa Ayungin Shoal at sa ating EEZ (exclusive Economic Zone), nananatiling walang bahid ang bahaging iyon ng SONA. Ang natitira ay may dalawang taon upang patunayang karapat-dapat itong tumabi roon.
* * *
SHORT BURSTS. Para sa mga komento o reaksyon, mag-email sa [email protected] o mag-post sa @Side_View sa X app (dating Twitter).
